< Terug naar de homepage English

Column Jos Verhoeven: V&D

Begin zestig schat ik de man. Hij zet zijn bril op. Die hangt aan een mooi koord op zijn borst. “Meneer die mouw is te lang. Ik zou het niet doen.” Ik trek het colbert uit en neem het advies ter harte. Hij was er altijd als ik de herenafdeling van de V&D bezocht. Vanochtend fiets ik langs het karakteristieke pand. ‘Wegens omstandigheden gesloten’ staat op een goedkoop vel op de deur. Het doek is gevallen voor V&D. Ruim achtduizend mensen verliezen hun baan.

Als klein jochie nam mijn moeder mij wel eens mee naar de stad. Dan bezochten we altijd even de V&D. We kochten er vrijwel nooit iets. ‘Een te dure winkel voor ons soort mensen’, zei mijn moeder dan. Maar oh wat was het er mooi. Vooral de speelgoedafdeling had een magische aantrekkingskracht op me. Glimmende brandweerwagens, een heuse racebaan en mecanodozen in alle soorten en maten.

Nu zou de keten kaalgevreten zijn door sprinkhaankapitalisten en te oubollig zijn. Een kapitalist ben ik niet, oubollig vast wel. Ik kwam er graag.

Ik fiets door met de verkoper op mijn netvlies. Hoe gaat zijn leven er nu uitzien? Geen dagelijks contact meer met collega’s. Geen klanten zoals ik die dankbaar zijn advies opvolgden. Een vreselijke gang naar het UWV en arbeidsbureau voor de boeg. 

Achtduizend mensen kan ik niet bevatten, één des te meer.  

 

Jos Verhoeven

Naar overzicht

Reageer op dit artikel

velden met een * zijn verplicht
 

Onze aanpak

Meer kansen en banen, minder drempels voor mensen die kwetsbaar zijn op de arbeidsmarkt.

Bekijk onze aanpak

Wat doen we niet

Activeren en opleiden zonder vooruitzicht op een baan. Het moet werk opleveren of uitzicht daarop.

Bekijk wat we niet doen

Cookie Controlx

Start Foundation gebruikt Google Analytics.

Lees meer