Blog Jos: Intake

De zorg voor mensen die het op eigen kracht niet redden op de arbeidsmarkt in Nederland, doet me denken aan de chaos in de aankomsthal van JFK International Airport in New York. Regelingen en procedures te over, maar desondanks een complete puinhoop. Gevolg: lange wachttijden, geen keuzemogelijkheden, grote afhankelijkheid en dus stress.

Ik doe er ruim anderhalf uur over om langs de norse bewakers van Trump zijn fort te komen. Ik heb geluk. Andere reizigers vertellen me dat drie uur niet ongebruikelijk is. Het land van Silicon Valley verschrompelt in mijn beeldvorming tot een willekeurige bananenrepubliek.

Mijn vrouw, werkzaam in de frontlinie van de zorg, brengt elke week wel een verhaal thuis dat soortgelijke taferelen kent. Zoals van de week nog. Het verhaal van Kees. 

Kees blijkt niet in staat om op eigen kracht een baan te behouden. Zijn aandoening staat hem in de weg. Kees meldt zich bij de zogeheten generalist. Die doet een ‘intake’. Dan moet Kees naar het servicebureau. Dat kost enkele maanden, want die hebben het druk. Daar krijgt Kees: een intake. Nee, het dossier van de generalist, dat hebben ze niet. Kees mag, nadat er enkele maanden verstreken zijn, door naar het werkontwikkelingsbedrijf. Daar doen ze? Een intake. Dat Werkbedrijf is niet alleen de zoveelste ‘intaker’, maar voert ook zelf zogeheten ‘trajecten’ uit. ‘Wij van WC Eend’-gevalletje. Als Kees mazzel heeft, kan hij door naar een gespecialiseerde organisatie die hem op grond van zijn aandoening passende werkbegeleiding kan geven. Daar krijgt hij: een intake.