Blog Jos Verhoeven

Start

De laatste week van januari staarde ik tevreden naar mijn lege bureau. Ik was er klaar voor. Ik ging op reis en liet het werk voor twee maanden achter. Met een gerust gemoed. Vervanging was goed geregeld. Het beleid dat we hadden uitgezet, begon vruchten af te werpen. Iedereen was lekker bezig. Corona was iets wat zich in het verre China afspeelde. Nieuw-Zeeland was klaar om ons te ontvangen.

Hoe brengen we lichtpuntjes de wereld binnen?

Nu ben ik terug. Niets is meer zoals het was. Niet alleen mijn bureau is leeg. Het hele kantoor is leeg. Ook buiten is het leeg. Restaurants hebben de deuren gesloten. Pleinen zijn verlaten. Fabrieken liggen stil. Op de weg is het kalm. Leed kent echter geen rust. In veel families zijn lege plekken gekomen. Opa's en oma’s, ooms en tantes zijn er niet meer. Verdriet heeft zich als hardnekkige bewolking over onze regio genesteld.

Verdwaasd zoek ik een beginpunt. Aan het werk gaan is lastiger dan ooit. Waar in vredesnaam te beginnen? En met wie? Werk is opeens relatief. En nu niet omdat ik aan de andere kant van de wereld zit: ontspannen op reis met alleen maar doelen van de dag. Maar, omdat we nu zien wie als de nood aan de man komt, echt nodig zijn. De mensen in de zorg. De bestuurders die moeilijke besluiten moeten nemen. De handhavers die toezien op naleving. De supermarktjongens en -meisjes. De chauffeurs en logistiek medewerkers in de magazijnen. Ik voel me bij tijd en wijle overbodig en somber.

Pas als ik in beweging kom, voel ik me beter. Wat hierna? Wat kunnen we doen om lasten te verlichten? Hoe brengen we lichtpuntjes de wereld binnen? De energie begint weer te stromen.

 Ik verlang naar de dag dat mijn bureau weer een grote janboel is. Een valse start is ook een start.

Je las een blog van:

Algemeen directeur Start Foundation

Help ons door dit bericht te liken op Facebook: klik hier 👍. En door te retweeten: klik hier 🐦.

Wil je meer lichtpuntjes in crisistijd lezen? Kijk dan op www.nacorona.blog!