HIJ ~ een column van Jos Verhoeven

‘Hij’ was er klaar voor.

De minister was via een beeldverbinding aanwezig. ‘Zijne excellentie’, zoals de ook aanwezige commissaris van de Koning hem noemde, kon niet fysiek onder de Haagse stolp vandaan komen.

‘Hij’ was geen gewone baas maar de sie-ie-oo van een bedrijf dat allerhande kantoor- en schoolmeubelen maakt. ‘Hij’ mocht vandaag een certificaat ontvangen dat zijn bedrijfsonderdeel toekomt omdat ‘hij’ veel mensen met een arbeidshandicap in dienst heeft. Omdat de minister vacuüm was getrokken onder de Haagse stolp, zou de commissaris van de Koning dat doen. De minister speechte vanuit een Haagse geïmproviseerde studio in zijn Haagse werkkamer. 

‘Hij’ nam het woord, nadat de minister zijn lofrede had afgestoken. ‘Hij’ vroeg niet om onvoorwaardelijke steun. ‘Hij’ vroeg simpelweg om opdrachten. ‘Dan houd ik mijn mensen aan het werk en iedereen wordt blijer van werken dan van niks doen en de hand ophouden’, zo vatte ‘hij’ zijn betoog samen. De minister ontweek de vraag, zoals alleen politici dat kunnen. Met een glimlach en een lawine van complimenten aan het adres van de ondernemer.

Nadat de minister vanonder zijn stolp afscheid had genomen onder de belofte later nog eens op werkbezoek te komen, greep de commissaris van de Koning zijn kans. Hij melde vol trots dat hij zijn 1.200 ondergeschikten elk 1.000 euro had gegeven om thuiswerkmeubilair aan te schaffen. Helaas niet via de hofleverancier van dergelijk meubilair waar hij nu op bezoek was, maar als vrij besteedbare cheque. 

Ik zag de 1.200 ambtenaren al op hun vrije middag massaal in de rij bij de afdeling kantoorinrichting van de Zweedse discounter voor stoelen en bureaus die maar net in hun Opel Astra’s pasten. Ik zag dezelfde rij bij de Duitse discounter voor de nieuwe beeldschermpjes.

‘Hij’ hoorde het allemaal aan. Met een gelaten blik. De commissaris van de Koning eindigde zijn monoloog: zo trots als hij was op die prachtige hofleverancier. In zíjn prachtige provincie.