Met het juiste vinkje liggen de banen voor het oprapen

Is het doelgroepregister een effectief instrument? Duitsers antwoorden met ‘Jein’ als ze een tussenoplossing tussen ‘jawohl’ en ‘nein’ zoeken. De 28-jarige Chris de Boer zit ook in het ‘Jein-kamp’ als hij terugblikt op zijn ervaringen met dit register en de daaraan gekoppelde afspraak tussen kabinet en werkgevers om extra banen te creëren voor mensen met een arbeidsbeperking. “Toen ik eenmaal dat benodigde vinkje had, kon ik binnen een uur een arbeidscontract tekenen.”

Zowel het persoonlijke als het arbeidzame leven van Chris kenmerken zich door diepe dalen en hoge pieken. Zijn bumpy road begon al bij zijn geboorte. Hij kwam namelijk ter wereld met een zeldzame bloedziekte. Bij hem en nog zo’n 60 andere patiënten in Nederland breken de rode bloedlichaampjes in verhoogd tempo af. Volgens zijn bloedbeeld heeft hij maar de helft van de energie in vergelijking met een gezond persoon. Toch heeft hij een fulltimebaan, een huis dat hij deelt met zijn vriendin, een puppy op komst en traint hij hard om binnenkort meer dan tien kilometer hard te lopen bij een estafettemarathon voor een goed doel.

‘Hij mankeert iets’

Een opvallend gele gelaatskleur is een uiterlijk kenmerk van Chris z’n ziekte. Hij werd er op school mee gepest en ondervond arbeidsdiscriminatie toen hij na zijn afgeronde hbo-studie integrale veiligheidskunde een baan zocht. “Mensen staren me aan. Je ziet ze denken: hij mankeert iets. Na elk sollicitatiegesprek volgde dan ook steevast een afwijzing.”

En of die bloedziekte nog niet voldoende was, kreeg hij op 20-jarige leeftijd ook nog eens een chronische darmontsteking. Twintig keer per dag naar de wc was geen uitzondering. Dat leidde tot veel publieke ongelukjes als hij niet op tijd het toilet bereikte en dat maakte hem erg onzeker. Op zijn stageplek wisten z’n collega’s van niks. “Ik was zó gefocust om mijn studie af te ronden dat ik niemand iets heb verteld.”

Meldpunt

Draag een steentje bij door jouw ervaring te delen

Heb JIJ ervaring met hinder op de arbeidsmarkt door je beperking? Help mee om dit probleem op te lossen en deel je verhaal met ons! Lees verder.

Het vereiste vinkje

Vastbesloten om z’n leven een positieve wending te geven nam hij op zijn 25e een ingrijpende beslissing. Hij liet z’n dikke darm verwijderen en gaat sindsdien met een stoma door het leven. En met diezelfde verbetenheid ging hij ook op zoek naar werk. “Na alle afwijzingen besloot ik het over een andere boeg te gooien. En ben ik gaan kijken hoe ik mijn arbeidsbeperking in mijn voordeel kon laten werken.” Hij meldde zich bij het UWV om in het register opgenomen te worden, maar kreeg aanvankelijk nul op het rekest. Tot hij ontdekte dat hij mét een jobcoach wel in aanmerking zou komen. Chris zocht contact met Emma at Work (hij is nog steeds ambassadeur voor ze) kreeg een jobcoach toegewezen en verkreeg daarmee het vereiste ‘vinkje’ op het formulier om in het register terecht te komen.

Goedgevuld cv

En toen ging het snel. Hij schreef o.a. de politie en diverse ministeries aan om tot de ontdekking te komen dat de banen voor het oprapen lagen. “Om aan de wetgeving te voldoen en boetes te voorkomen creëren ze niet-bestaande functies. Ik mocht op gesprek komen bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en binnen een uur kon ik al een contract tekenen.” Eindelijk zat het Chris mee. Hij reisde dagelijks met de trein vanuit Tilburg naar Den Haag en kreeg als veiligheidskundige uitdagende projecten toegewezen. Toen de projectgroep na twee jaar werd opgeheven had hij zijn cv voldoende gevuld om elders aan de slag te kunnen. Zonder een beroep te doen op het register vond hij zijn volgende baan als Preventiemedewerker bij de Dienst Justitiële Inrichtingen. Onlangs werd zijn jaarcontract omgezet in een vast contract.

Diepongelukkig

Chris kijkt met wisselende gevoelens naar dat register. Ja, voor hem was het zonder meer een prima opstapje naar werk. “Tegelijk heb ik ook gezien hoe bedrijven en organisaties in grote aantallen mensen met een vinkje ‘binnenharken’ om aan de wet te voldoen, maar ze vervolgens geen maatwerk bieden. Dat zorgt voor frictie met andere medewerkers en kan mensen diepongelukkig maken.”

In zijn huidige baan voelt Chris zich als een vis in het water. Er liggen bij de Dienst (15.000 medewerkers in totaal) nog zat uitdagingen op het gebied van arbobeleid en Arbo-regels waar hij zijn tanden in kan zetten. Aan ambities geen gebrek. Zo is hij bezig met het zoeken van een vervolgopleiding die zich focust op het voorkomen van Psychosociale Arbeidsbelasting. “Ik sta positief in het leven. Ik heb te veel en te vaak in het ziekenhuis gelegen en weet als geen ander hoe het is als het tegenzit. Dus de dagen dat het meezit moet je koesteren.” Dat is ook zijn advies aan mensen die door een beperking buiten de boot op de arbeidsmarkt dreigen te vallen. “Blijf dromen over wat je wél kan. En wees eerlijk over je eigen kwetsbaarheid en capaciteiten. Dan zul je merken dat 99% van de mensen je graag verder helpt.”