‘Ongewild afstand tot de arbeidsmarkt’

Dennis Braam (33) staat voor GroenLinks op de kandidatenlijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen in Nijmegen. Net als alle andere kandidaten moest hij een kort profiel opstellen en daarin ook iets over zijn werkzaamheden vertellen. ‘Ongewild afstand tot de arbeidsmarkt’, staat er achter zijn naam.

Het manifest van Start Foundation om op de arbeidsmarkt een gelijk speelveld te creëren voor mensen met een beperking die niet in het doelgroepregister staan, is Dennis uit het hart gegrepen. “Je bent niks meer dan letters en cijfers!”, zegt hij met stemverheffing, als hij een beeld schetst van zijn strijd van de afgelopen acht jaar met o.a. het UWV, werkbedrijven, de gemeente en ‘Den Haag’.

Drie weken in coma

Hij was 25 jaar oud, had z’n ondernemersdiploma op zak, brede werkervaring bij een Volvo-dealer opgedaan en werkte bij een bedrijf dat tenten verhuurt voor grote feesten toen hij een zwaar verkeersongeval kreeg. Drie weken lag hij in coma. Daarna moest hij anderhalf jaar revalideren voor hij de draad weer kon oppakken. Eén van de eerste dingen die hij wilde was weer gaan werken – “elke dag zónder werk is er één te veel voor mij" – maar dat viel vies tegen.

Hij schreef tientallen sollicitatiebrieven. Óf hij kreeg geeneens een reactie, of er volgde een afwijzing omdat hij (vanwege o.a. leeftijd en werkervaring) buiten het doelgroepregister valt. En dat systeem knelt aan vele kanten, vindt Dennis. Werkgevers, maar ook professionele krachten als jobcoaches en bemiddelaars hebben onvoldoende oog voor zijn positie en dat van andere lotgenoten. “Er heerst een breed misverstand dat mensen met een WIA-uitkering niet kunnen en niet willen werken. Sommige werkgevers hebben alleen oog voor een rinkelende kassa; iemand uit het doelgroepregister levert ze werkkracht én een vergoeding op. Die vlieger gaat voor mij dus niet op.” 

Meldpunt "ik ben niet beperkt genoeg"

Heb je ervaring met hinder op de arbeidsmarkt door je beperking? Help mee om dit probleem op te lossen en deel je verhaal met ons! Met óf zonder naamsvermelding.

Terrasveger

In een poging om aan de slag te komen liet Dennis zich op zeker moment overhalen om via een werkbedrijf beschut werk te gaan doen. Dit zou meer mogelijkheden geven en beter lonen dan vrijwilligerswerk. Hij kreeg een baan  als terrasveger aangeboden omdat hij ooit in de horeca gediplomeerd is. Een maandje hield hij het vol, toen gooide hij het bijltje erbij neer. “Waarom? Dit was werk zonder enige mogelijkheid om te groeien. Gericht op mensen die echt heel veel begeleiding nodig hebben en daar behoor ik niet toe. Financieel schoot ik erbij in. Ik zat op het minimumloon en kreeg niet eens de reiskosten vergoed. En bovenal: ik hou niet van werken als dagbesteding, ik wil werken voor loon.” 

Ondanks een gat op zijn cv van inmiddels ruim acht jaar geeft Dennis de hoop op betaald werk nog steeds niet op. Hij is een hbo-studie management & organisatie begonnen en heeft in de loop der jaren een aardig netwerk opgebouwd. Inmiddels is hij lokaal actief in de politiek. Met z’n 24ste plaats op de lijst zit een raadszetel er niet in, maar dat vindt hij niet belangrijk. “Mijn inbreng is dat ik ervaring heb die niemand wíl hebben! Ik maak van mijn zwaktes mijn kracht en van mijn bedreigingen mijn mogelijkheden en kansen. Mensen worden te vaak beoordeeld en aan de kant geschoven op basis van letters en cijfers. Dat moeten we doorbreken. Als ik voor jou sta, dan zie jij heel wat anders dan hetgeen er met cijfers en letters over mij op papier staat. Zet me niet neer als iemand met beperking, zolang je niet weet wat ik kan en wil.”

Zoals Dennis zijn er helaas nog veel meer mensen met een kwetsbare positie op de arbeidsmarkt die tussen wal en schip vallen. Met een manifest en meldpunt gaat Start Foundation dit thema de komende tijd nadrukkelijk agenderen.