Vincent Bijlo

De bekende cabaretier, schrijver en columnist Vincent Bijlo kan net als al zijn collega’s nu even geen voorstellingen doen, maar hij schrijft elke dag op hoe hij de crisis beleeft. Hoe wij omgaan met de anderhalvemetermaatschappij vindt hij fascinerend, maar vooral hoopt hij dat je ten minste één belangrijk ding meeneemt voor ná de corona: dat je elkaar weer als mensen van vlees en bloed kunt zien en elkaar een plek in het leven en een baan gunt.

Je bent onafhankelijk door afhankelijk te durven zijn

Alles moet kosten wat het echt kost

GroenLinkser Vincent Bijlo moet nu al gruwen van de gedachte dat we na de crisis vrolijk doorgaan met dezelfde vervuilende rotzooi te produceren en te consumeren als daarvoor. Een Alibaba-stekkertje van één euro met een zeecontainer uit China laten komen en na twee maanden weer weggooien? Brrr. Bijlo: “De meeste problemen zou je moeten oplossen met deze zin: alles moet kosten wat het echt kost.”

Maar geldt dat ook voor mensen die nu bijvoorbeeld in de ‘essentiële beroepen’ werken, maar daarvoor nog niet erg ‘essentieel’ beloond worden?

Bijlo: “Je mag het toch hopen! Al waren ze de schoonmakers gelijk al vergeten in het lijstje: een blunder die veel zegt. Over de overheid. Maar ook over de mensen die werken in essentiële beroepen: in de zorg, schoonmaak, onderwijs. Dat zijn mensen die dienen en niet zo snel met hun vuist op tafel slaan.”

Vertrouwen, niet wantrouwen

‘Social distancing’? Vincent Bijlo vindt het bijzonder hoe wij in no-time hebben geleerd om elkaar heen te dansen met die anderhalve meter afstand: “We ontdekken nu hoe we elkaar kunnen vertrouwen zonder een verkeersagent op elke hoek van de straat. Misschien hebben we die doorgedraaide controledwang ook veel minder nodig. Dertig procent van de kosten in de GGZ gaat op aan controle! Durven we die los te laten? De bereidheid om te kiezen voor een maatschappij die gebaseerd is op vertrouwen, in plaats van wantrouwen, is groter dan ooit.”

Gun iedereen een plaats!

Bijlo: “Een van de grootste lichtpunten is dat we elkaar beter gaan zien dan vóór de crisis. Dat je om hulp kunt vragen, is het nieuwe normaal en deze tijd leert ons dat we allemaal afhankelijk van elkaar zijn. Ik heb mijn hele leven al dit motto gehanteerd: je bent pas onafhankelijk, als je afhankelijk durft te zijn. Mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt? Ik hoop zo ontzettend dat het voor hen goed gaat uitpakken. Omdat we nu zien op welk dun balkje we leven, hoe snel de balans weg is. We zijn zelf verre van volmaakt, dus laten we iedereen een plaats gunnen in het leven en in het arbeidsproces.”

Fotocredits: Erik van 't Woud

Help ons door dit bericht te liken op Facebook: klik hier 👍. En door te retweeten: klik hier 🐦.

Wil je meer lichtpuntjes in crisistijd lezen? Kijk dan op www.nacorona.blog!